فصل پنجم در بيان نصيحت
( 21 ) اى درويش ! عاقلان چون دانستند كه حال چنين است كه بيشتر كارهاى ايشان را پيش از آمدن ايشان ساختهاند و پرداختهاند ، راضى و تسليم شدند ، و با دادهء خداى تعالى قناعت كردند ، و از خود و از ديگران آنچه ننهاده بودند ، طلب نكردند ، و در هركه استعداد كارى مشاهده كردند ، وى را بر آن كار داشتند ، تا مال ايشان و عمر وى ضايع نشود ، و سعى هر دو مشكور باشد .
( 22 ) اى درويش ! اگر به آنچه دارى راضى شوى ، و شكر آن چيز بگذارى ، و آن را به غنيمت دارى ، هميشه مجموعدل و آسودهخاطر باشى . و اگر به آنچه دارى ، راضى نشوى ، و طلب زيادت كنى ، هميشه پراكندهخاطر و در زحمت باشى ، از جهت آنكه با پست نهايت ندارد . و آن عزيز از سر همين نظر فرموده است . 233
بيت
اگر كنى طلب نانهاده رنجه شوى * و گر بداده قناعت كنى بياسائى
( 23 ) اى درويش ! به يقين بدانكه فراغت و جمعيّت در ترك است ، هركجا ترك بيشتر ، فراغت و جمعيّت بيشتر . و الحمد للّه ربّ العالمين .
تمام شد رسالهء شانزده 22