( 37 ) اى درويش ! اين چهار حجاب را از پيش برداشتن به مثابهء طهارت ساختن است ، و اين چهار مقام را حاصل كردن به مثابهء نماز گذاردن است . اول طهارت باشد آنگاه نماز ، اول فصل است و آنگاه وصل ، اول تصقيل است و آنگاه تنوير ، هركه اين چهار حجاب را از پيش برداشت ، طهارت ساخت و در طهارت دايم است . و هركه اين چهار مقام را حاصل كرد ، نماز گزارد و در نماز دايم است .
فصل دهم در بيان تربيت
( 38 ) بدانكه صيّاد پادشاه چون باز صيد كند ، اول چشم باز بدوزد 131 ، و بند بر پايش نهد ، و روزهاش گرسنه و تشنه ، و شبهايش بيدار دارد تا نفس باز شكسته شود ، و قوت حيوانى و سبعى وى كمتر گردد ، و با صيّاد انس و آرام گيرد . چون با صيّاد انس و آرام گرفت ، آنگاهش صيّاد صيد كردن بياموزد . و چون صيد كردن آموخت آنگاهش به حضرت پادشاه برد تا قرب پادشاه بيابد و بر دست پادشاه نشيند . معلوم شد كه غرض صيّاد از چشم دوختن و بند بر پاى نهادن و گرسنه و تشنه و بيدار داشتن باز نبود ، غرض آن بود كه تا باز چنان شود كه صيّاد صيد كردن به وى تواند آموخت . و ديگر معلوم شد كه غرض صيّاد آموختن باز هم نبود غرض صيّاد صيد كردن بود تا به واسطهء صيد كردن به قرب پادشاه رسد . همچنين هادى اول سالك را صيد كند ، و چون صيد كرد چشمش بدوزد ، يعنى به خانهء تاريك ، و زبانش ببندد يعنى به خلوت و عزلت ، و روزهاش گرسنه و تشنه دارد ، و شبهاش بيدار دارد تا نفس سالك شكسته شود ، و قوّت حيوانى و سبعى و شيطانى وى كمتر گردد . آنگاهش هادى صيد كردن بياموزد و صيد سالك علم و معرفت و محبّت و مشاهده و معاينه است و چون صيد كردن آموخت به حضرت پادشاه رسيد ، و قرب پادشاه يافت . و چون به قرب پادشاه رسيد ، رستگار شد و از اهل نجات گشت . و الحمد للّه ربّ العالمين .
تمام شد رسالهء پنجم