گروهى از اين امّت هستند كه فريضهء امر به معروف و نهى از منكر بر آنان نسبت به ديگران واجبتر و شديدتر است ، مانند فقيهان ، علماى ربّانى ، مجاهدان ، كسانى كه براى خدا قيام مىكنند ، كسانى كه خداوند از آنان جان و مالشان را خريده است ، بالاخص كسانى كه خداوند به آنها در زمين قدرت داده است .
2 - امر و نهى نشانهء ولايت خداوند سبحان است ، ولايتى كه آن را خداوند در ميان مؤمنين قرار داده و وسيلهء رحمت خود شناخته است . پس حق هر مؤمنى بر برادرش اين است كه او را به خوبيها امر و از بديها منع نمايد ، و براى مؤمن هم واجب است كه امر و نهى برادرش را اجابت كند و بپذيرد .
3 - امر و نهى از كارهاى مهم است همانسان كه برپاداشتن نماز و صبر در بلا و دشوارى . و ما بايد بر امر و نهى مصمّم باشيم و در انجام آن بر خداوند توكّل نماييم ، و اجازه ندهيم كه در دلهاىمان سستى ، ترديد ، غم ، اندوه ، ترس و نگرانى نفوذ كند .
4 - ظاهر امر و نهى هم اين است كه با سخن و گفتار بيان شود چه با زبان يا با قلم ، و يا با تغيير چهره ، يا با عملى كه از آن امر و نهى فهميده شود مانند اشاره با دست يا ترك معاشرت و همنشينى با فاعل و مرتكب منكرات و امثال آن .
5 - برخى از فقها گفتهاند : مراد از امر اين است كه ديگرى را بر انجام فعلى وادار كند ، و نهى هم اين است كه از انجام فعلى بازداشته شود و با اين برداشت از امر و نهى ، برپاداشتن پروژههاى خيريه ، در چارچوب امر به معروف قرار مىگيرد ، و منهدم ساختن مراكز فسق و فجور هم از مصاديق نهى از منكر خواهد بود .
احكام جهاد (فارسى) — صفحة 172
مساهمون: دانش
ص١٧٢