تو اجر مييابى بر آن وغمناكترين غمى غم عيال است
فصل ششم در فضل موى سفيد وپيرى
( 1 ) فرمود خداى تعالى در سوره روم
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّةً ثُمَّ جَعَلَ مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ ضَعْفاً وَشَيْبَةً يَخْلُقُ ما يَشاءُ
خدا آنست كه آفريد شما را از چيز سست كه آن نطفه است پس داد شما را بعد از سستى قوة پس داده بعد از قوة جوانى پيرى وسستى را مىآفريند آنچه ميخواهد وفرمود رسول خدا ( ص ) كه بدرستى كه خداى تعالى نظر ميكند بر روى پير مؤمن در صباح وشام پس ميفرمايد اى بنده من بسيار شد سن تو وباريك شد استخوان تو ونرم گرديد پوست تو ونزديك شد اجل تو ووقت آمدن تو شد بر من پس تو شرم دار از من كه من شرم ميدارم از موى سفيد تو كه عذاب كنم ترا بآتش وفرمود ( ص ) بحكايت از خداى عز وجل كه موى سفيد نور منست پس نميسوزانم نور خود را بآتش خود وفرمود رسول خدا ( ص ) كه پير در أهل خود مثل پيغمبر است در امّت خود از جابر گفت فرمود رسول خدا ( ص ) از بزرگوارى بزرگ داشتن خداى عزّ وجل بزرگ داشتن موى سفيد مؤمن است از انس گفت وصيّت كرد مرا رسول خدا صلّى اللَّه عليه وآله به پنج خصلت وفرمود در آن كه بزرگوار دار پير را تا از رفيقان من باشى در قيامت وفرمود صلّى اللَّه عليه وآله كه نيست از من آنكه رحم نكند بر خردان ما وبزرگ ندارد پيران ما را
فصل هفتم در مدح باز داشتن زبان از سخنان بيهوده
( 2 ) فرمود خداى تعالى در سوره ق
إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيانِ عَنِ الْيَمِينِ وَعَنِ الشِّمالِ قَعِيدٌ ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ
ما ميدانيم حال آدمي را