و باقى درم به امّ سلمه داد و گفت : نگهدار تا به وقت حاجت .
امير المؤمنين برفت از آن جا و يك ماه توقّف كرد و همه دل او مشتاق و معلَّق ( 1 ) آن كار بود و لكن شرم مىداشت ، و هر وقت كه رسول - عليه السّلام - او را ديدى و به خلوت ، گفتى : يا على ! مىدانى كه من بهترين زنان جهان را به تو دادم ، چه نكوست جفت تو .
چون يك ماه بر اين بر آمد ، عقيل گفت : يا برادر ! چرا فاطمه را باز نمىخواهى تا چشم ما روشن شود به اجتماع شمل شما ؟ على گفت : يا برادر ! و اللَّه كه رغبت من بيش از اين است ، و لكن حيا منع مىكند مرا . گفت : بيا تا برويم و اين حديث با رسول بگوييم . برخاستند ( 2 ) و برفتند . در راه امّ ايمن را ديدند مولاة رسول . گفت : كجا مىروى ؟ گفتند : پيش رسول خداى مىرويم به اين كار . گفت : شما به سلامت باز گردى ، گفت : اين حديثى باشد كه به زفان ( 3 ) زنان راست آيد تا ما بگوييم . آنگه برفت و بنزديك امّ سلمه رفت و اين حديث با او بگفت . او كس فرستاد و زنان رسول را - عليه السّلام - حاضر كرد و رسول - عليه السّلام - در آمد و گفت : براى چه مجتمع شدهاى ؟ امّ سلمه گفت : يا رسول اللَّه ! براى كارى كه اگر خديجه زنده بودى چشمش ( 4 ) روشن بودى . رسول - عليه السّلام - چون نام خديجه شنيد بگريست ، آنگه گفت : مانند خديجه كجا باشد ! تصديق كرد مرا آنگه كه مردمان مرا تكذيب كردند ، و انيس من بود چون مردمان مستوحش ( 5 ) بكردند مرا ، و مرا قوّت داد بر دين خداى و مواسات و مساعدت كرد با من به جان و مال ، و خداى تعالى مرا فرمود تا او را بشارت دهم به خانهاى در بهشت از زمرد سبز كه در او تعبى و نصبى و ضجّتى نباشد .
زنان گفتند : يا رسول اللَّه ! هر چه تو از خديجه گويى بيش از آن باشد ، جز آن است كه او با جوار رحمت ايزدى رفت ، خداى تعالى او را مهنّا كناد و ما را با او حشر كناد . يا رسول اللَّه ! برادر و پسر عمّ تو - علىّ بن ابى طالب - مىخواهد كه فاطمه را با او دهى . رسول ( 6 ) گفت : چرا ( 7 ) نگفت اين حديث مرا ؟ گفتند : يا رسول اللَّه ! حيا منع -
هامش
( 1 ) . همهء نسخه بدلها به .
( 2 ) . مش : برخواستند .
( 3 ) . آط ، آب ، آج ، لب : به دست ، مش : بر دست .
( 4 ) . همهء نسخه بدلها به آن .
( 5 ) . همهء نسخه بدلها : موحش .
( 6 ) . آب ، آج ، مش عليه السّلام .
( 7 ) . همهء نسخه بدلها او .