نور الدين اين بهانه تراشى را نپذيرفت و لشكريان خود را گرد آورد و گروههائى از قشون خويش را به شهرهاى فرنگيان گسيل داشت .
برخى به سوى انطاكيه و برخى را به طرف طرابلس فرستاد .
خود نيز دژ عرقه را محاصره كرد و حومه آن را ويران ساخت .
دستهاى از قشون را نيز به قلعه صافيثا و عريمه اعزام داشت .
آنان اين دو قلعه را با قهر و غلبه گرفتند و يغما كردند و ويران ساختند .
مسلمانان در اين حملات غنائم بسيار به چنگ آوردند و پيش نور الدين كه در عرقه بود باز گشتند .
نور الدين با تمام لشكريان خود به راه افتاد تا نزديك طرابلس رسيد و در آن حدود دست به يغما و ويرانگرى و آتشسوزى و كشتار گذاشت .
از كسانى هم كه به سوى انطاكيه رفته بودند ، همان كارها سر زد كه در طرابلس سر زده بود .
فرنگيان كه چنين ديدند نامهاى به نور الدين نگاشتند و وعده دادند كه آنچه در آن دو كشتى از او گرفته بودند باز پس دهند . و پيمان متاركه جنگ را با او تجديد كنند .
نور الدين اين پيشنهاد را از ايشان پذيرفت .
فرنگيان آنچه را گرفته بودند پس دادند در حالى كه آسيب بسيار ديده و شهرهاشان ويران شده و اموالشان به غنيمت رفته بود
.
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 14
مساهمون: ابن الأثير
ص١٤