مىكرد .
منيهء بنى حصيب از توابع بسيار باشكوه مصر نبود ولى از نزديكترين توابع مصر به آنان ، يعنى ساكنان قصر خلافت ، شمرده مىشد .
امير صالح مردى دلير و با شهامت بود و به دريافت نامههاى آنان قشون خود را براى از ميان بردن عباس آماده ساخت و به سروقت او رفت .
عباس وقتى خبر حركت او را شنيد از مصر خارج شد و روانه شام گرديد .
دارائى خود ، اموالى كه از شدت بسيارى به شمار در نمىآمد ، تحفهها و اشيائى كه از قصر خلافت برداشته بود و نظائرش جز در آن جا يافت نمىشد ، همه را با خود برد .
اما در بين راه فرنگيان بر او حمله بردند و او را كشتند و آنچه با خود داشت گرفتند و با آنها موجبات تقويت خود را فراهم ساختند .
امير صالح حركت كرد و با پرچمها و جامههاى سياه كه نشانه سوگوارى در ماتم الظافر بود داخل قاهره شدند .
گيسوانى را هم كه براى امير صالح فرستاده بودند بر سر نيزهها كردند .
اين فالى عجيب و تصادفى غريب بود كه پرچمهاى سياه عباسيان داخل مصر شد و پرچمهاى علويان را پس از پانزده سال كه در اهتزاز بود ، از ميان برد .
وقتى صالح وارد قاهره گرديد به دو خلعت وزارت داده شد و در اين مقام استقرار يافت .
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 274
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٧٤