در سال 500 هجرى به دنيا آمده بود .
جسد او در مدرسهاى كه خود در موصل بنا كرده بود مدفون گرديد .
پسرى از خود باقى گذاشت كه عمويش ، نور الدين محمود ، تربيت او را بر عهده گرفت . او را به بهترين وجه تربيت كرد و دختر برادر خود قطب الدين مودود را به عقد او در آورد .
اما عمر او كوتاه بود و روزگارش به درازا نكشيد و در عنفوان جوانى در گذشت و اولادى از او بر جاى نماند .
سيف الدين غازى مردى بخشنده و دلير و خردمند بود .
روزى دو بار صبح و شب براى قشون خود طعام بسيار تهيه مىكرد .
صبح يكصد رأس گوسفند پروار ذبح مىشد .
او نخستين كسى بود كه پرچم روى سر خود حمل كرد و به سپاهيان خود دستور داد كه سوار اسب نشوند مگر اينكه شمشير به كمر بسته و گرز زير ركاب داشته باشند .
وقتى او چنين كرد ساير سرداران نيز از او پيروى نمودند .
سيف الدين غازى مدرسهء اتابكيه قديم را در موصل نوسازى كرد كه از بهترين مدارس است ، و آن را وقف فقيهان حنفى و شافعى نمود .
سرائى نيز براى صوفيان در موصل در باب المشرعه ساخت .
افسوس كه روزگار او دير نپائيد تا تمام انديشههاى نيكوئى كه در سر دارد عملى كند .
او همت بلند و جوانمردى بسيار داشت .
از جملهء بخشندگىهاى او اينكه يك بار شهاب الدين حيص بيص [ ( 1 ) ]
هامش
[ ( 1 ) ] - حيص بيص ( به فتح حاء و صاد اول و باء ) نام سعد بن محمد بن سعد صيفى تميمى شاعرى است مشهور از مردم بغداد كه به ابو الفوارس ملقب بود .
بقيهء ذيل در صفحهء بعد