قرآن آمده است .
حنن :
حنان : مهربانى ( مجمع ) * ( وَآتَيْناه الْحُكْمَ صَبِيًّا وَحَناناً مِنْ لَدُنَّا وَزَكاةً وَكانَ تَقِيًّا ) * مريم : 12 - 13 و در طفوليت او را از جانب خود حكم و مهربانى و پاكيزگى داديم و پرهيز كار بود .
در اقرب آمده : حنان بر وزن سحاب بمعنى مهربانى است عرب گويد : حنانك يا ربّ و حنانيك يا ربّ يعنى رحمت و مهربانى تو را ميخواهم اى پروردگار . در مجمع از ابو عبيده نقل است كه اين كلمه بيشتر بلفظ تثنيه به كار ميرود ابن اثير در نهايه گويد : حنانيك يا ربّ يعنى « ارحمنى رحمة بعد رحمة » و آن از مصادر تثنيه است كه فعلش ظاهر نميشود مثل لبيّك و سعديك .
حنّان : صيغهء مبالغه و از اسماء حسنى است يا حنّان يا منّان : اى بسيار مهربان و اى بسيار عطاء كننده .
نا گفته نماند : اصل حنين بمعنى شوق و شدت گريه است چنان كه قاموس گفته است و مهربانى معناى لازم آن است لذا حنين بمعنى ناله ، مهربانى و شوق به كار ميرود .
در نهج البلاغه خطبهء 52 فرمايد :
« فو الله لو حننتم حنين الولَّه العجال . . . لكان قليلا فيما أرجو لكم من ثوابه » .
محمد عبده در شرح آن گويد :
هر ماده كه فرزند خود را از دست بدهد واله و والهه است . عجال بكسر عين شترهائىاند كه بچه هايشان را از دست دادهاند . بهر حال منظور از حنين در اين جمله ناله است .
و در حكمت 9 همان كتاب هست :
« و ان عشتم حنّوا اليكم » كه مراد شوق يا مهربانى است .
حنين :
( بر وزن حسين ) * ( لَقَدْ نَصَرَكُمُ الله فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ وَيَوْمَ حُنَيْنٍ إِذْ أَعْجَبَتْكُمْ كَثْرَتُكُمْ ) * توبه : 25 حنين چنان كه در مجمع و قاموس گفته ، بيابانى است ما بين طائف و مكَّه كه جنگ معروف حنين در آن اتفاق افتاد و قبيلهء