و بر وى زنند قهرا آنها كه قاتل نبودند با جرئت ميگرفتند و ميزدند و قاتل به جهت « الخائن خائف » چون مرعوب و دچار ترديد ميشد معلوم ميگشت .
نا گفته نماند : مؤيّد سيّد هندى آنست كه آيهء * ( « وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً . . . » ) * با واو از آيات ما قبل جدا شده و اگر جزء واقعهء گاو بود لازم بود كه با فاء گفته شود ، مدّعيان يكداستان بودن آن ميگويند : ابتداء واقعه از * ( « وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً » ) * شروع مىشود و آيات * ( « وَإِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِه إِنَّ الله يَأْمُرُكُمْ . . . » ) * را مقدّمه ى آن حساب ميكنند ناگفته نماند : * ( « فَقُلْنا اضْرِبُوه بِبَعْضِها » ) * مؤيد يك واقعه بودن است و گر نه ميفرمود : حكم پيدا كردن قاتل چنين و چنان است نه اينكه به صورت امر * ( « اضْرِبُوه » ) * فرمايد .
اگر قول سيّد هندى صحيح باشد بايد علَّت قول بنى اسرائيل كه بموسى گفتند * ( « أَ تَتَّخِذُنا هُزُواً » ) * غير از آن باشد كه گفتيم .
6 - بنا بر قول سيّد هندى ، احتمال سابق ما كه در بند چهارم گفتيم و از آقاى طالقانى و طنطاوى و مراغى نقل كرديم بيش از پيش تأييد مىشود زيرا در اين صورت واقعه ى گاو كشى يك دستور مستقلَّى است و علت آن قهرا از بين رفتن تقديس و احترام گاو بوده است و اگر مجموع آيات يكداستان بوده باشد باز احتمال سابق به قوت خود باقى است و آن اينكه موسى از از فرصت استفاده كرده براى پيدا شدن قاتل گاو كشتن را پيش كشيده تا يك تير و دو نشان نمايد .
آقاى طالقانى از آيهء * ( « إِنَّ الله يَأْمُرُكُمْ . . . » ) * استظهار مىكند كه اين حكم براى يك دفعه نبوده بلكه صيغهء مضارع ( يأمركم ) اشاره بدوام است و ميگويد : ظاهر اين آيه بقرينهء آيات ديگرى كه در بارهء يهود و گاو است اين است كه اين امر حكم مستقلَّى بوده . و مقدمه براى مطلب آيهء بعد * ( « وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً » ) * نيست . . .
با توجه به اين حقيقت ، دستور اجتماع عمومى يهود براى كشتن گاو و
قاموس قرآن ( فارسي ) — صفحة 214
مساهمون: سيد علي اكبر قرشي
ص٢١٤