* ( الْخالِقِينَ » ) * صافات : 125 ، گفتهاند بعل نام بتى بود در بعلبك ، رجوع شود به « الياس » .
نا گفته نماند در بعل معنى استعلا هست و آن از معناى اصلى آن كه شوهر است و يك نوع تفوّق بر زن دارد ملحوظ شده است .
راغب گويد بدرختى كه بزرگ شده و رطوبت زمين را بوسيله ى ريشه هايش جذب مىكند بجهة استعلا بعل گفتهاند .
قهرا بايد گياهان كه رطوبت جذب ميكنند نيز چنين باشند در وسائل ج 6 ص 125 از امام صادق عليه السّلام نقل است « فى الصدقة فيما سقت السَّماء و الانهار اذا كانت سيحا او بعلا العشر » : در زكات در آنچه آسمان و نهرها آن را آبيارى كرده هر گاه بوسيلهء آب جارى يا بوسيله ى ريشه باشد ده يك است .
راغب گويد : عرب بمعبود خود كه بوسيله ى آن به خدا تقرب ميجويد ، بعل ميگويد .
على هذا ممكن است معنى آيه ى فوق : چنين باشد : آيا معبود نكرهاى ميخوانيد و احسن الخالقين را ترك ميكنيد ؟ . در اين صورت مفرد آن اشاره بواحد نامعلوم از خدايان آنهاست .
بَغْت :
ناگهان . ( مجمع البيان و مفردات ) * ( « فَأَخَذْناهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لا يَشْعُرُونَ » ) * اعراف : 95 ، پس آنها را ناگهان در حالى كه نميدانستند گرفتيم . اين كلمه در قرآن مجيد 13 بار به كار رفته و همه در بارهء ناگهانى بودن قيامت و عذاب دنيوى است .
بُغض :
كينه . دشمنى . در اقرب الموارد ميگويد : بغض ضدّ حبّ ، بغضاء و بغضه شدت دشمنى است راغب گفته : آن تنفّر نفس از شيئ است بر خلاف حبّ كه ميل نفس بشيء مىباشد . * ( « قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَما تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ » ) * آل عمران : 118 دشمنى از گفتارشان هويداست و آنچه سينه ءشان پنهان مىكند بزرگتر است . اين كلمه فقط پنج بار و همه به صيغه ى بغضاء در قرآن آمده است .
قاموس و صحاح نيز بغضة و