احلاف در ميان ثقيف قدرت بيشترى داشتند و نيرومندتر از بنى مالك بودند ولى همچنان به بنى مالك توجه مىكردند و با آنان مىساختند .
كم كم نيروى احلاف فزونى يافت و چارپايان آنها زياد شدند .
بدين جهة زمينى از بنى نصر بن معاوية بن بكر بن هوازن را - كه جلذان خوانده مىشد - گرفتند و آن را چراگاه ساختند .
بنى نصر به خشم آمد و با احلاف جنگ كرد و نبرد در ميانشان ادامه يافت .
فرماندهء گروه بنى نصر ، عفيف بن عوف بن عباد نصرى يربوعى بود و فرماندهى احلاف را مسعود بن قعنب بر عهده داشت .
وقتى كار جنگ در ميان بنى نصر و احلاف بالا گرفت ، بنى - مالك به سبب كينهاى كه با احلاف داشت ، گرفتارى احلاف را غنيمت شمرد و با بنى يربوع بر ضد احلاف هم پيمان شد .
جندب بن عوف بن حارث بن مالك بن حطيط بن جشم ، از ثقيف ، رياست بنى مالك را عهده دار بود .
احلاف همين كه خبر آن هم سوگندى و پيمان بندى را شنيدند ، خود را براى پيكار با بنى مالك آماده ساختند و گرد هم آمدند .
روزى كه نخستين جنگ ميان احلاف و بنى مالك و هم پيمانانشان از بنى نصر روى داد ، روز طائف خوانده شد .
در اين روز پس از جنگى سخت ، احلاف پيروزى يافتند و بنى مالك را به سوى دشتى راندند كه بيرون از طائف بود و لحب خوانده مىشد .
طى اين جنگ ، در شكافى از شكافهاى كوه كه الابان نام داشت ، گروه بسيارى از بنى مالك و بنى يربوع كشته شدند .
پس از آن ميان اين دو قبيله ، جنگهاى ديگر و روزهاى
الكامل في التاريخ ( تاريخ كامل ) ( فارسي ) — صفحة 272
مساهمون: ابن الأثير
ص٢٧٢