و « الحليه » كه داراى خرماى كوچكى است ، و « الصيحانى » و « البرني » ياد مىكند و مىگويد : در مدينه خرمايى بود كه نام آن را فراموش نمودم و از خصوصيات اين نوع اين بود كه حتى پس از خشك شدن همچنان سبز رنگ باقى مىماند و نوع ديگرى نيز بود كه به رنگ زعفران بود و معمولًا اين دو گونه را به نخ كشيده و آن را مىفروشند ، به اين گردنبند خرمايى « قلائد الشام » گفته مىشود .
بورخارت در پايان بخش جغرافياى مدينه دربارهء منطقهء حرام شهر سخن مىگويد و مىگويد : اين حريم در گرداگرد شهر ، به مسافت 12 ميل مىباشد و در اين مساحت ، كوه « عير » در بخش جنوبى و كوه « ثور » در بخش شمالى شهر قرار دارند ، ( كوه ثور كوه كوچكى است كه در پس كوه احُد قرار دارد ) . حريم محدودهء مقدسى است كه بايد همهء مردم احترام آن را پاس داشته و از خونريزى و كشتار ( بجز در موارد دفاع و تهاجم كافران ) و صيد پرندگان و بريدن درختان خوددارى نمايند . ولى بورخارت مىگويد : در اين روزگار كه نيروهاى مصرى شهر را اشغال كردهاند ، هرگز حرمت حريم نگه داشته نمىشود و فراوان ديده مىشود كه درختان بريده و پرندگان صيد شده و در گوشه و كنار شهر درگيريهاى خونينى رخ مىدهد ، و با اين كه غير مسلمانان حق وارد شدن به حريم را ندارند ليكن بورخارت برخى از مسيحيان يونانى را ديده است كه براى انجام برخى كارها در اردوگاه ارتش طوسون پاشا به خدمت گرفته شدهاند .
ديگر زيارتگاههاى مدينه
به گفتهء بورخارت : در همان روزى كه زائر مدينه از زيارت حرم و ضريح مقدس پيامبر فارغ مىشود ، به زيارت قبرستان شهر ، كه در آن