سرانجام فرمانرواى يمن ، تبع ( به ضم تاء و فتح باء مشدد ) اسعد ابو كرب بن ملكيكرب ، با سپاهيان خود بدان نواحى رسيد .
او كسى را با لشكرى اندك كه چندان نيروئى نداشت در حيره گذاشت و رفت .
پس از بازگشت نيز آنان را همچنان به حال خود نهاد و به
هامش
[ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل :
در اين كويرها انباط آب انبارهائى ساخته درش را گرفتهاند چنان كه بجز خودشان كسى از اين آب انبارها اطلاعى ندارد . و خودشان هم در مواقع لزوم موافق علاماتى مىتوانند اين محلها را يافته . خود و حشمشان را سيراب كنند .
غذاى اين اعراب گوشت است و شير و چيزى كه بطور طبيعى زمين به عمل مىآورد .
على سامى مىنويسد :
نبطىها دستهاى از اقوام سامى و شعبهاى از اعراب اسماعيلى بودند .
پايتخت آنها به زبان يونانى پترا ، در شانزده فرسنگى شمال خليج عقبه و اسم اصلى آن سلع ( وادى موساى فعلى ) از سه قرن پيش از ميلاد پايتخت نبطىها بود و در سال 105 ميلادى به دست رومىها افتاد و سلطنت آنها منقرض گرديد .
قديمىترين خط نبطى كه به دست آمده ، در شبه جزيرهء سينا ، جنوب شرقى فلسطين ، مربوط به سدهء اول ميلادى است .
خط نبطى داراى 22 حرف و به حساب جمل بوده است يعنى رديف آن همان ابجد ، هوز ، حطى ، كلمن ، سعفص ، قرشت بوده است .
اعراب شش حرف بر آخر اين حروف اضافه كردند كه ثخذ و ضظغ باشد .
( از لغتنامهء دهخدا )