تركان و تازيان و روميان همه در صدد دست اندازى بدين مرز و بوم بر آمدند و چون تازيان به شهرهاى ايران از همه نزديكتر بودند از قبيلهء عبد القيس و سرزمين بحرين حركت كردند و از راه دريا به سوى شهرهاى فارس و كرانههاى اردشير خوره حمله بردند و بر چارپايان و خانه و زندگانى مردم دست يافتند و تباهى و ويرانى بسيار به بار آوردند [ ( 1 ) ] مدتى همچنان سرگرم تاراج و چپاول بودند و از ايرانيان نيز هيچ كس به جنگ با آنان بر نمىخاست زيرا پادشاهشان كودكى خردسال بود .
همين كه شاپور به راه افتاد و بزرگ شد ، نخستين نشانهاى كه از زيركى و روشن بينى او شناخته شد ، اين بود كه روزى از رود دجله فرياد و همهمهء بسيارى شنيد و سبب آن را پرسيد .
به دو گفتند :
« مردم براى رفت و آمد از پلى كه بر روى دجله بسته شده ازدحام مىكنند و اين هياهو براى تنگى پل و برخورد آيندگان و روندگان است . »
شاپور كه اين شنيد دستور داد پل ديگرى بسازند تا يكى از آنها ويژهء آيندگان و ديگرى مخصوص روندگان باشد . »
مردم كه اين هوشيارى را ازو ديدند شاد شدند و فرمان او
هامش
[ ( 1 ) ] - لفظ « بحرين » ، بيش از اسلام و در صدر اسلام ، و حتى لااقل تا قرن هفتم هجرى قمرى ، به همهى سرزمين ساحل جنوبى خليج فارس ، از بصره تا عمان ، اطلاق مىشده و مشتمل بر قطيف و كويت و هجر بوده ، و بعدا به مجمع الجزاير بحرين تخصيص يافته است .
از دائرة المعارف فارسى زير نام « بحرين » )