سخن دربارهء داراى بزرگ و پسرش ، داراى كوچك و چگونگى از ميان رفتن او با ظهور ذو القرنين
دارا ، پسر بهمن بن اسفنديار ملقب به چهرآزاد بود كه به معنى جوانمرد است .
او پس از اين كه به پادشاهى رسيد ، در بابل فرود آمد .
در كار كشور دارى نظم را به كار مىبرد و بر پادشاهان اطراف كشور خويش چيره بود چنان كه همه به دو خراج مىپرداختند .
دارا در فارس شهرى ساخت و آن را دارا بگرد نام نهاد .
همچنين اسبان چاپارى را از نواحى مختلف آورد و پرورد و مورد استفاده قرار داد .
به پسر خود ، دارا ، مىباليد و چون بسيار دوستش داشت ، او را نيز همانند خود ، دارا ناميد و وليعهد و جانشين خود ساخت .
مدت پادشاهى داراى بزرگ بيست و دو سال بود .