« اى موسى ، تا هنگامى كه آن زورمندان و گردنكشان در اريحا هستند ما بدان جا نخواهيم رفت .
ما در اين جا مىنشينيم . تو و پروردگارت برويد و با آنها بجنگيد . »
موسى نيز به خشم آمد و دربارهء ايشان نفرين كرد و گفت :
« پروردگارا ، من جز خودم و برادرم ، اختيار هيچ كس ديگر را ندارم . ميان ما و اين مردم تبهكار جدائى انداز . » )
اين نفرين از شتابزدگى موسى بود .
قالَ : فَإِنَّها مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً يَتِيهُونَ فِي الْأَرْضِ
[ ( 1 ) ] ( خدا فرمود :
« در اين صورت ، آن سرزمين مدت چهل سال بر ايشان حرام خواهد بود و در اين مدت در بيابان سرگردان خواهند ماند . »
در اين هنگام موسى از نفرينى كه كرده بود ، پشيمان شد .
فرزندان اسرائيل كه در بيابان سرگردان مانده بودند ، به موسى گفتند : « خوراك ما چگونه خواهد بود ؟ » خداوند ، « من » و « سلوى » را براى خوراك ايشان فرو فرستاد .
دربارهء « من » گفتهاند كه چيزى مانند صمغ است كه بر درختان درمىآيد و مزهاى مانند مزهء عسل دارد .
و نيز گفتهاند كه ترنجبين است .
همچنين گفتهاند كه نان نازك يا نان لواش است .
برخى نيز گفتهاند عسل است كه براى هر يك از فرزندان
هامش
[ ( 1 ) ] - سوره مائده - آيه 26