جا دادن آدم در بهشت و بيرون كردن او از آن جا
وقتى آنچه كه دربارهء گناهكارى و سركشى ابليس از فرشتگان پوشيده بود بر آنان آشكار شد و خداوند او را به خاطر خوددارى او از سجود بر آدم نكوهش كرد ، ابليس كه خدا لعنتش كناد در گناهكارى اصرار ورزيد و در گمراهى خود پايدار ماند .
خداوند او را از بهشت بيرون كرد و راند و فرمانروائى آسمان و زمين و خزانهدارى بهشت را كه به او سپرده بود ، از او باز گرفت و فرمود : « از آن جا - يعنى از بهشت - بيرون شو .
زيرا تو راندهء درگاه منى و بىگمان تا روز جزا بر تو نفرين خواهد بود . » [ ( 1 ) ] و من آدم را در بهشت جاى مىدهم .
ابن عباس و ابن مسعود گفتهاند :
هنگامى كه خداوند حضرت آدم عليه السلام را در بهشت جاى داد ، او تنها در بهشت مىگشت و همسرى نداشت كه در آن جا پهلويش باشد .
هامش
[ ( 1 ) ] - آيههاى 34 و 35 از سورهء حجر :
«ماقالَ فَاخْرُجْ مِنْها فَإِنَّكَ رَجِيمٌ . وَ إِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى يَوْمِ الدِّينِ .»