با قطع نظر از اخبار شايد فرق بين ائمه و انبياى غير اولو العزم اين باشد كه ائمه عليهم السّلام نايبان رسول هستند و ماموريت آنها فقط با نيابت است اما انبيا گر چه تابع شريعت ديگرى هستند ولى ماموريت آنها اصلى است بدون نيابت با توجه باينكه مقام نيابت امام بالاتر از مقام اصلى نبى است .
بالاخره ما بايد اعتقاد داشته باشيم كه ائمه عليهم السّلام پيامبر نبودند ولى اشرف و افضل از آنهايند جز پيامبر خودمان از ساير پيامبران و اوصياء و علتى براى پيامبر نشدن آنها نمىيابيم جز جلالت و عظمت مقام خاتم انبيا و عقول ما نميتواند فرق آشكارى بين مقام نبوت و امامت بگذارد اخبار را نيز ملاحظه كرديد خداوند از حقايق احوال آنها اطلاع دارد .
كافى : ابو العلاء گفت : حضرت صادق عليه السّلام فرمود : بايد در مورد حلال و حرام بدر خانه ما بيائيد ( و ملجأ احكام الهى ما هستيم ) اما مقام نبوّت نه ، ما پيامبر نيستيم .
دنباله بحث : شيخ مفيد در شرح عقائد صدوق رحمة اللَّه عليه مينويسد :
كه اصل وحى سخن پنهان است . ولى استعمال در مورد اعلام مخاطب بطور پنهانى بر يك امرى شده است كه ديگران اطلاع نداشته باشند ولى وقتى وحى را نسبت به خدا بدهيم اختصاص به پيمبران عليهم السّلام پيدا مىكند بنا بر عرف اسلام و شريعت اسلام خداوند در اين آيه ميفرمايد :
وَ أَوْحَيْنا إِلى أُمِّ مُوسى أَنْ أَرْضِعِيهِ
مسلمانان در تفسير آيه متفقند كه اين وحى به صورت خواب بوده كه مادر موسى در خواب كلام را شنيده و در اين آيه ميفرمايد :
وَ أَوْحى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ
كه منظور الهام خفى و پنهان است بزنبور زيرا اين اختصاص به او فقط دارد نه ديگران اين اطلاع را زنبور بدون اينكه سخنى را بشنود بدست آورده نه اينكه خدا ايجاد صدائى بكند و او بشنود .
بحث را تعقيب كرده تا آنجا كه ميگويد خيلىها خوابهائى ديدهاند كه از جانب خدا به آنها الهامهائى شده كه نميتوان منكر واقعيت آن شد ولى پس از