شما به خود ستم روا داشتيد با آرزو نمودن مقام كسانى كه بر شما برترى داشتند كيفر شما همين بود كه شما را از جوار خدا پائين آوردند از خدا بخواهيد بوسيله همان نامهائى كه در ساق عرش مشاهده كرديد تا توبه شما بپذيرد .
گفتند خدايا ما از تو درخواست ميكنيم بشخصيتهاى گرامى در نزدت محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين و ائمه عليهم السّلام كه ما را ببخشى و بر ما رحم فرمائى . خداوند توبه آنها پذيرفت كه او توبه پذير و مهربان است .
از آن ببعد انبياء پيوسته اين امانت را حفظ ميكردند و باوصياى خويش و امتهاى مخلص خود سفارش مينمودند از حمل آن امتناع داشتند و از اين ادعا ميترسيدند آن را انسان شناختهشدهاى حمل كرد پس اصل هر ظالمى از اوست تا روز قيامت اين آيه اشاره به همان مطلب است
إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا
.
توضيح : انسان شناخته شده ابو بكر بود .
معانى الاخبار : مفضل گفت از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدم
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ
آن كلمات چيست فرمود همان كلماتى است كه آدم از خداوند تلقى نمود و توبهاش پذيرفته شد و آنها اينست كه گفت
يا رب اسألك به حق محمّد و على و فاطمه و الحسن و الحسين و الائمة إلّا تبت على
خداوند توبه او را پذيرفت او توبه پذير و مهربان است .
گفتم يا ابن رسول اللَّه پس معنى اين قسمت آيه چيست « اتمهنّ » فرمود يعنى تكميل كرد آنها را تا قائم دوازده امام كه نه نفر آنها از فرزندان حضرت حسين هستند
وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ
يعنى امامت را در نسل حضرت حسين عليه السّلام قرار داد تا روز قيامت عرض كردم چرا امامت در فرزندان حضرت حسين قرار گرفت و بفرزندان امام حسن نرسيد با اينكه هر دو فرزند و نواده پيامبر و سرور جوانان اهل بهشت بودند .