جايز است كه امام گاهى واقع امر را نداند و حكم كند به ظاهر گر چه آن حكم بر خلاف حقيقت باشد در نزد خدا و مىتواند كه خداوند او را راهنمائى كند كه شهود صادق را از كاذب تميز دهد در نتيجه واقع مطلب را بداند در اين موارد بستگى دارد بالطاف خدا و مصالحى كه جز خدا از آن اطلاع ندارد .
امامى مذهبان در اين مورد سه دسته هستند . گروهى معتقدند كه احكام ائمه بطور كلى مطابق ظاهر است نه اطلاعاتى كه از باطن دارند . گروهى را نيز اعتقاد اين است كه فقط با باطن عمل مىكنند نه ظاهرى كه ممكن است بر خلاف واقع باشد و گروهى نيز هم عقيده با منند و من از نوبختيان ( خداوند آنها را رحمت كند ) در اين مورد چيزى نديدم كه يقين كنم آنها در اين مورد چه عقيدهاى دارند .
محاسن : ابو حمزه از حضرت باقر عليه السّلام نقل كرد كه فرمود : زمين خالى نيست از مردى كه عارف به حق باشد اگر مردم چيزى افزودند بگويد اضافه كردهاند و اگر كم نمودند اعلام بكمى كند و اگر درست انجام دادند آنها را تصديق نمايد اگر چنين نبود حق از باطل تميز داده نميشد .
چند روايت ديگر در همين صفحه مربوط باينكه بايد در هر زمان امامى كه از دنيا رفت كس ديگرى از ائمه جاى او را بگيرد ذكر شده است .
اختصاص : عبد اللَّه بن بكير هجرى از حضرت باقر عليه السّلام نقل كرد كه على ابن ابى طالب عليه السّلام هبه و بخشايش خدا بود براى محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم وارث علم اوصياء و علم كسانى كه قبل از او وجود داشتند بود از انبياء و مرسلين .
اختصاص : معمر بن خلاد از حضرت رضا عليه السّلام نقل كرد كه فرمود : ما خانوادهاى هستيم به ارث مىبرند كوچكتران ما از بزرگتران كاملا مطابق يك ديگر .
اختصاص : ابن نباته گفت : از حضرت على شنيدم روى منبر ميفرمود :
بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى) — صفحة 126
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٢٦