الشرايع »
« ابْنُ الْوَلِيدِ عَنِ ابْنِ أَبَانٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ النَّضْرِ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ( ع ) قَالَ إِنَّ الْحُسَيْنَ بْنَ عَلِىٍّ ( ع ) أَرَادَ أَنْ يَدْفَنَ الْحَسَنَ بْنَ عَلِىٍّ ( ع ) مَعَ رَسُولِ اللَّه ( ص ) وَ جَمَعَ جَمْعاً فَقَالَ رَجُلٌ سَمِعَ الْحَسَنَ بْنَ عَلِىٍّ ( ع ) يَقُولُ قُولُوا لِلْحُسَيْنِ أَنْ لَا يُهْرِقَ فِىَّ دَماً لَوْ لَا ذَلِكَ مَا انْتَهَى الْحُسَيْنُ ( ع ) حَتَّييَدْفِنَهُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ( ص ) » « 1 »
ابن وليد از ابن ابان از . . . سعيد بن نضر از هشام بن سالم از سليمان بن خالد از امام صادق ( ع ) كه ايشان فرمود : امام حسين ( ع ) [ زمانى كه ] مىخواست حسن بن على ( ع ) را كنار پيامبر خدا ( ص ) دفن كند ، مردم را جمع كرد پس كسى [ در ميان جمعيت ] گفت از حسن بن على ( ع ) شنيده است به [ امام ] حسين بگوييد : « بخاطر من خونى ريخته نشود » ؛ اگر اين سفارش امام حسن ( ع ) نبود امام حسين ( ع ) راضى نمىشد حتى اينكه امام حسن ( ع ) را كنار رسول خدا ( ص ) دفن نمايد .
بنابراين از اين دو روايت استفاده مىشود و يا به تعبير بهتر ، اين دو روايت دلالت مىكنند بر اينكه : زوجه از عقار و زمين ارث نمىبرد و لذا عايشه از خانه مسكونى پيامبر ( ص ) هيچگونه حقى نداشته است . چه اينكه اگر چنين حقى براى او ثابت بوداساساًمجالى براى طرح اين وصيّت آن هم از سوى امام حسن ( ع ) نبود ؛ مضاف بر اينكه اگر چنين حقى براى عايشه ثابت بود ، لزومى نداشت كه وى سوار بر مَركب شده و به مسجد بيايد تا از دفن نوهى گرامى رسول خدا ( ع ) جلوگيرى كند ! بلكه « صرف اعلان به عدم رضايت براى دفن آن حضرت ( ع ) » ، كفايتمىكرد بر اينكه نزديكان آن حضرت ( ع ) قصد دفنفرزند رسول خدا ( ص ) را در كنار جدش ننمايند .
به هر حال ، با روشن بودن بطلان حديث مجعولى كه عامه در اين زمينه از
هامش
( 1 ) . ر . ك . به : همان ، ج 44 ص 155 .