صحيح خواهد بود ؛ امّا انصاف اين است كه معهود بودن « الف » و « لام » بسيار بعيد است .
- اين روايت صريح در حرمان زوجه از « عين » و « عقار » است و اگر مراد خصوص حرمان از « عين » باشد ،
* از يك طرف وجهى براى تفكيك بين : « طوب » و « بناء » و « خشب » و « قصب » نبود ؛
* و از طرف ديگر بين : « ارض » و « عقارات » ، نبود .
- در اين روايت نيز ، امام ( ع ) به يكى ديگر از حكمتهاى حرمان زوجه اشاره مىفرمايند :
« قَالَ ( ع ) : لِأَنَّ الْمَرْأَةَ لَيْسَ لَهَا نَسَبٌ تَرِثُ بِهِ وَ إِنَّمَا هِىَ دَخِيلٌ عَلَيْهِمْ إِنَّمَا صَارَ هَذَا كَذَا لِئَلَّا تَتَزَوَّجَ الْمَرْأَةُ فَيَجِىءَ زَوْجُهَا أَوْ وَلَدُهَا مِنْ قَوْمٍ آخَرِينَ فَيُزَاحِمَ قَوْماً آخَرِينَ فِى عَقَارِهِمْ » « 1 »
حضرت ( ع ) فرمود : چون زوجه با زوج ارتباط نسبى ندارد تا از او ارث ببرد بلكه اين زن بر اين خانواده وارد و داخل شده است و اينكه زن از زمين ارث نمىبرد بخاطر اين است كه زن ممكن است مجددا ازدواج كند و شوهر [ جديدش ] يا فرزندان از قوم ديگرش را به اين خانه بياورد و اين سبب شود تا مزاحمت براى فرزندان قوم ديگرش در خانهشان گردد .
د . نتيجه
اين حديث از نظر سند معتبر نيست ؛ امّا مىتوان وثوق به صدور آن داشت و همين مقدار در حجيّت خبر واحد كفايت مىكند .
روايت چهارمِ باب ششم
« وَ عَنْ عَلِىِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ يُونُسَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حُمْرَانَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ( ع ) قَالَ : النِّسَاءُ لَا يَرِثْنَ مِنَ
هامش
( 1 ) . ر . ك . به : وسائل الشيعة ، شيخ حر عاملى ( رحمه الله ) ، ج 26 ، ص 206 و 207