بعضى نيز « وزر » را به معنى بار سنگين « وحى » در آغاز نزول ، تفسير كردهاند .
بعضى نيز به ضلالت و گمراهى و لجاج و عناد مشركان .
و بعضى به اذيت و آزار فوق العاده آنها .
و بعضى به اندوه ناشى از وفات عمويش ابو طالب و همسرش خديجه و بالآخره بعضى به مساله عصمت و پاكى از گناه تفسير كردهاند .
ولى ظاهرا همان تفسير اول از همه مناسبتر است ، و اينها شاخ و برگى براى آن محسوب مىشود .
و در سومين موهبت مىفرمايد : « ما آوازه تو را بلند كرديم » ( * ( وَرَفَعْنا لَكَ ذِكْرَكَ ) * ) ( 1 ) .
نام تو همراه اسلام و نام قرآن همه جا پيچيد ، و از آن بهتر اينكه نام تو در كنار نام اللَّه هر صبح و شام بر فراز ماذنهها و هنگام اذان برده مىشود ، و شهادت به رسالت تو ، در كنار شهادت به توحيد و يگانگى خداوند نشان اسلام ، و دليل پذيرش اين آئين پاك است .
چه افتخارى از اين برتر ، و رفعت مقامى از اين بالاتر تصور مىشود ؟ ! در حديثى از پيغمبر اكرم ص در تفسير اين آيه مىخوانيم كه فرمود :
جبرئيل به من گفت : خداوند متعال مىگويد : هنگامى كه نام من برده مىشود نام تو نيز همراه من ذكر مىشود ( و در عظمت مقام تو همين بس ) .
تعبير به « لك » ( براى تو ) تاكيدى است بر اينكه نام و آوازه پيامبر را على رغم تمام آن كارشكنيها و دشمنىها بلند ساخت .
هامش
( 1 ) تعبير به « رفع » بعد از « وضع » با توجه به اينكه ضد يكديگرند در اينجا لطف خاصى دارد .