تخطي إلى المحتوى الرئيسي

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)ج ٢ — صفحة 282

مساهمون:

ص٢٨٢

در ميثاق است يكى از بطون آيه است و اين منافات ندارد كه ظاهر آيه دلالت كند بر وفا بنذرها و پيمان‌هاى شرعي و هم با آنچه خواهد آمد در باره نزول سوره هل اتى كه مربوط به نذر اهل بيت است كه روزه بگيرند براى شفاى امام حسين عليه السّلام . اين مسلم است كه سبب نزول ، موجب اختصاص حكم و مفاد آيه نميشود اينجا فقط امام از ولايت نام برد چون يك فرد از پيمان است كه بيشتر مخفى شده و اين مطلب را تأييد مىكند كه آيات سابق مربوط به نيكان است بطور كلى ، گرچه مقصود اصلى ائمه اطهار باشند . كافى : ابو حمزه از حضرت صادق در باره آيه : وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَيُّ الْفَرِيقَيْنِ خَيْرٌ مَقاماً وَ أَحْسَنُ نَدِيًّا فرمود حضرت رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلم قريش را دعوت بولايت ما كرد آنها با تنفر منكر شدند كفار از قريش گفتند به آنها كه اقرار بولايت امير المؤمنين و ائمه داشتند كدام يك از ما دو گروه بهتر و خوش‌بزم‌تريم . خداوند در مقام رد آنها فرمود : وَ كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنْ قَرْنٍ چقدر هلاك كرده‌ايم پيش از آنها از امت‌هاى گذشته : هُمْ أَحْسَنُ أَثاثاً وَ رِءْياً كه آنها داراى لوازم خانه‌اى بهتر و ظاهرى آراسته‌تر بودند . عرضكردم اين آيه را بفرمائيد : مَنْ كانَ فِي الضَّلالَةِ فَلْيَمْدُدْ لَهُ الرَّحْمنُ مَدًّا فرمود همه آنها در ضلالت بودند و ايمان بولايت امير المؤمنين و ما نداشتند گمراه و گمراه‌كننده بودند . خداوند گمراهى و سركشى آنها را گسترش داد تا بميرند و منتقل به بدترين جايگاه شوند و بدون يار و ياور گفتم اين آيه : حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذابَ وَ إِمَّا السَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكاناً وَ أَضْعَفُ جُنْداً . فرمود اما اين قسمت آيه : حَتَّى إِذا رَأَوْا ما يُوعَدُونَ تا ببينند آنچه وعده داده شده‌اند منظور خروج قائم عليه السّلام است و همين معنى ساعت است ، آن روز