يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ
فرمود ولايت ما خانواده است اشاره به سينه خود كرد هر كه ولايت ما را نداشته باشد عمل صالحى از او پذيرفته نيست .
سدى در آيه :
وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ
گفت يعنى در آل محمّد ، منظور اينست كه دوست آنها و دوستانشان هستيم تا روز قيامت و دشمنيم با دشمنان آنها تا قيامت .
مناقب : يحيى بن عبد اللَّه بن حسن از حضرت صادق در مورد آيه :
وَ لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ ، إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ
فرمود ما آنهائيم .
توضيح : شايد منظور امام اينست كه ما همان كلمهاى هستيم كه براى عباد مرسلين ذكر كرده يا ولايت ما در صورتى كه جمله :
إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ
ارتباطى بقبل نداشته باشد شايد منظور اينست كه ما داخل در آن عده هستيم كه خدا وعده نصرت به آنها داده .
تفسير قمى : ذكر ائمه عليهم السّلام را نموده و اين آيه را آورده :
وَ جَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
منظور اينست كه ائمه باز خواهند گشت به دنيا ( در رجعت ) .
عمدة : ابن عباس گفت از پيامبر اكرم پرسيدند كلماتى كه آدم از خدا گرفت چه بود .
فرمود : از خدا خواست به حق محمّد و علي و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام كه توبهاش را بپذيرد خدا نيز پذيرفت .
كافى : از حضرت باقر عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود بسوى ولى امر امام نازل مىشود .
تفسير : امور سال بسال به او در مورد خودش دستور مىرسد كه چنين و چنان كنند و در مورد مردم نيز چنين و چنان كنند ولى براى ولى اللَّه و امام غير از اين در هر روز علم خاص خدا و مستور و عجيب و پنهانش نيز بوجود مىآيد مانند آنچه در امشب اتفاق مىافتد بعد اين آيه را خواند :
وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ
. . .