و پندار به دست نمىآيد ، تنها به وسيله اعمال صالح فراهم مىشود .
« هنىء » ( بر وزن مليح ) به گفته « راغب » در « مفردات » هر چيزى است كه مشقتى به دنبال ندارد ، و ناراحتى توليد نمىكند ، و لذا به غذا و آب گوارا « هنىء » گفته مىشود ، گاه به زندگى گوارا نيز اطلاق مىگردد .
و اين اشاره به آن است كه ميوهها و غذاها و نوشابههاى بهشتى ، همانند آب و غذاى دنيا نيست كه گاه آثار سويى در بدن مىگذارد يا عوارض نامطلوبى به دنبال دارد .
در ميان مفسران گفتگو است كه اين امر به خوردن و نوشيدن آيا براى بيان مباح بودن استفاده از اين نعمتها است ، و يا واقعا امر و فرمان و دستور است ؟
ولى بايد توجه داشت اين گونه اوامر كه به هنگام پذيرايى گفته مىشود نوعى طلب و خواست گوينده است كه براى عظمت و احترام ميهمان بيان مىگردد ، و ميزبان دوست دارد غذايش را بيشتر بخورد تا اكرام بيشترى از او شده باشد .
در آيه بعد باز روى اين مطلب تكيه مىكند كه اين نعمتها بىحساب نيست ، مىافزايد : « مسلما ما اين گونه ، نيكوكاران را جزا مىدهيم » ( * ( إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ) * ) .
جالب اينكه در آيه نخست روى مساله « تقوى » تكيه شده ، و در آيه بعد از آن روى « عمل » و در اين آيه روى « احسان و نيكوكارى » .
« تقوى » هر گونه پرهيز از گناه و فساد و شرك و كفر است و « احسان » انجام هر كار نيك ، و « عمل » نيز ناظر به اعمال صالح است ، تا روشن شود برنامه نعمتهاى الهى تنها مربوط به اين گروه است ، نه مدعيان دروغين ايمان ،
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 427
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٢٧