ولى تفسير اول صحيحتر است ( 1 ) .
سپس در ادامه اين سخن مىافزايد : « به هنگام شب ، در آن موقع كه همه آنها در خواب بودند عذاب و بلائى فراگير از ناحيه پروردگارت بر تمام باغ فرود آمد در حالى كه همه در خواب بودند » ( * ( فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَهُمْ نائِمُونَ ) * ) .
آتشى سوزان و صاعقه اى مرگبار چنان بر آن مسلط شد كه « آن باغ خرم و سرسبز همچون شب سياه و ظلمانى گرديد » و جز مشتى خاكستر از آن باقى نماند ( * ( فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ ) * ) .
« طائف » از ماده « طواف » در اصل به معنى كسى است كه بر گرد چيزى مىگردد ، ولى گاه كنايه از بلا و مصيبتى است كه در شب روى مىدهد ، و منظور در اينجا همين است .
« صريم » از ماده « صرم » به معنى « قطع » است و در اينجا به معنى « شب ظلمانى » ، يا « درخت بدون ميوه » يا « خاكستر سياه » است : زيرا شب با فرا رسيدن روز قطع مىشود همانگونه كه روز با فرارسيدن شب ، و لذا گاهى به شب و روز « صريمان » مىگويند ، به هر حال منظور اين است كه آن چنان اين بلاى آسمانى كه ظاهرا صاعقه عظيمى بوده است در اين باغستان فرود آمد كه تمام آن را يك جا آتش زد ، و چيزى جز مشتى زغال و خاكستر سياه از آن باقى نماند ، و صاعقهها هر گاه به چيزى بزنند همين گونه خواهد بود .
هامش
( 1 ) زيرا علاوه بر تناسب خاصى كه معنى اول با اصل ماجرا دارد ، اگر معنى دوم منظور بود بايد به جاى « * ( وَلا يَسْتَثْنُونَ ) * » « و لم تستثنوا » گفته شود ( دقت كنيد ) .