برخورد كرد .
آيات فوق در حقيقت قاطعيتى است از سوى خداوند بزرگ در برابر چنين حادثه اى ، و براى حفظ حيثيت پيامبرش .
نخست روى سخن را به خود پيامبر ص كرده مىگويد : « اى پيامبر ! چرا چيزى را كه خدا بر تو حلال كرده به خاطر جلب رضايت همسرانت بر خود تحريم مىكنى » ؟ ! ( * ( يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّه لَكَ تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ ) * ) .
معلوم است كه اين تحريم ، تحريم شرعى نبود ، بلكه به طورى كه از آيات بعد استفاده مىشود سوگندى از ناحيه پيامبر ص ياد شده بود و مىدانيم كه قسم خوردن بر ترك بعضى از مباحات گناهى ندارد .
بنا بر اين جمله « * ( لِمَ تُحَرِّمُ ) * » ( چرا بر خود تحريم مىكنى ؟ ) به عنوان عتاب و سرزنش نيست بلكه نوعى دلسوزى و شفقت است .
درست مثل اين كه ما به كسى كه زحمت زياد براى تحصيل درآمد مىكشد و خود از آن بهره چندانى نمىگيرد ، مىگوئيم چرا اينقدر به خود زحمت مىدهى ، و از نتيجه اين زحمت بهره نمىگيرى ؟ .
سپس در پايان آيه مىافزايد : « خداوند غفور و رحيم است » ( * ( وَاللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ) * ) .
اين عفو و رحمت نسبت به همسرانى است كه موجبات آن حادثه را فراهم كردند كه اگر راستى توبه كنند مشمول آن خواهند بود ، يا اشاره به اين است كه اولى اين بود كه پيامبر ص چنين سوگندى ياد نمىكرد كارى كه احتمالا موجب جرأت و جسارت بعضى از همسران حضرت ص مىشد .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 273
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٧٣