* ( عَذَّبْناها عَذاباً نُكْراً ) * ) ( 1 ) .
منظور از قريه ، چنان كه قبلا نيز گفتهايم ، محل اجتماع انسانها اعم از شهر و روستا است ، و در اينجا منظور اهل آنها مىباشد .
عتت از ماده « عتو » ( بر وزن غلو ) به معنى سرپيچى از اطاعت است .
و « نكر » ( بر وزن شكر ) به معنى كار مشكل و بىسابقه يا كم سابقه مىباشد .
« * ( حِساباً شَدِيداً ) * » يا به معنى حساب دقيق و توأم با سختگيرى است ، و يا به معنى مجازات شديد است كه نتيجه حساب دقيق مىباشد ، و در هر حال اشاره به عذاب اين اقوام سركش در اين دنيا است كه گروهى با طوفان ، گروهى با زلزلههاى ويرانگر ، گروهى با صاعقه و مانند آن ، ريشه كن شدند ، و شهرها و ديار ويران شده آنها به صورت درس عبرتى براى آيندگان باقى ماند .
لذا در آيه بعد مىافزايد : « آنها و بال كفر و گناه خود را چشيدند ، و عاقبت امر آنها خسران و زيان بود » ( * ( فَذاقَتْ وَبالَ أَمْرِها وَكانَ عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً ) * ) .
چه زيانى از اين بدتر كه سرمايههاى خداداد ، را از كف دادند ، و در اين بازار تجارت دنيا نه تنها متاعى نخريدند بلكه سرانجام با عذاب الهى نابود شدند .
هامش
( 1 ) « كاين » به عقيده مشهور علماى ادب اسمى است مركب از « كاف » تشبيه و « اى » توأم با تنوين و چون تنوين داخل بناى اين اسم شده ، در وقف هم خوانده مىشود ، و در كتابت قرآنها نيز نوشته شده است ، و معنى آن همانند معنى « كم » خبريه است ، هر چند تفاوت مختصرى با آن دارد ، و نظر غير مشهور بر اين است كه اين يك اسم بسيط است و كاف و نون آن جزء كلمه مىباشد .