از حرص و بخل خودم نگاهدار « يكى از يارانش عرض مىكند : فدايت شوم ، امشب نشنيدم غير از اين دعا ، دعاى ديگرى كنى فرمود : چه چيز از بخل و حرص نفس مهمتر است در حالى كه خداوند مىفرمايد : * ( وَمَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِه فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * ( 1 ) .
سپس براى تشويق به انفاق و جلوگيرى از بخل و شح نفس مىفرمايد :
« اگر شما به خدا ، قرض الحسنه دهيد ، آن را براى شما مضاعف مىسازد ، و شما را مشمول آمرزش خويش مىگرداند ، و خدا شكرگزار و بردبار است ) ( * ( إِنْ تُقْرِضُوا اللَّه قَرْضاً حَسَناً يُضاعِفْه لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّه شَكُورٌ حَلِيمٌ ) * ) .
چه تعبير عجيبى كه بارها در قرآن مجيد در مورد « انفاق فى سبيل اللَّه » تكرار شده ، خدايى كه آفريننده اصل و فرع وجود ما ، و بخشنده تمام نعمتها ، و مالك اصلى همه ملكها است ، از ما وام مىطلبد ! و در برابر آن وعده « اجر مضاعف » و آمرزش مىدهد ، و نيز از ما تشكر مىكند ، لطف و محبت بالاتر از اين تصور نمىشود ، و بزرگوارى و رحمت فراتر از اين ممكن نيست ، ما چه هستيم و چه داريم كه به او وام دهيم ؟ و تازه چرا اينهمه پاداش عظيم بگيريم ؟ ! اينها همه نشانه اهميت مساله انفاق از يك سو و لطف بىپايان خدا در باره بندگان از سوى ديگر نيست ؟
« قرض » در اصل به معنى قطع كردن و بريدن است ، و چون با واژه « حسن » همراه شود ، اشاره به جدا كردن مال از خويشتن و دادن آن در راه خير است .
« يضاعفه » از ماده « ضعف » ( بر وزن شعر ) چنان كه قبلا هم گفتهايم ،
هامش
( 1 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 346 .