پاسخ اين سؤال را به خوبى مىتوان از قرائن موجود در آيه فوق و شان نزول آن به دست آورد ، هدف آزمايشى بود ، براى افراد پر ادعايى كه از اين طريق اظهار علاقه خاصى به پيامبر ص مىكردند ، معلوم شد اين اظهار علاقهها تنها در صورتى است كه نجوى مجانى باشد ، اما هنگامى كه نياز به بذل مقدارى مال داشت خاموش شدند .
از اين گذشته ، اين حكم براى هميشه در مسلمانان اثر گذارد ، و نشان داد تا ضرورتى نباشد نبايد وقت گرانبهاى پيامبر ص و ديگر رهبران بزرگ اسلامى را با نجوى گرفت ، و وسيله ناخشنودى مردم را فراهم ساخت ، و در حقيقت كنترلى بود براى نجواها در آينده .
بنا بر اين حكم مزبور از آغاز جنبه موقتى داشته ، و پس از آنكه هدف آن تامين گرديد نسخ شد ، زيرا ادامه آن نيز مشكلى ايجاد مىكرد ، چرا كه گاه مسائل ضرورى پيش مىآمد كه لازم بود به طور خصوصى با پيامبر ص در ميان گذارده شود ، چنانچه حكم صدقه باقى ميماند اى بسا اين ضرورتها از دست مىرفت ، و افراد يا جامعه اسلامى زيان مىديدند .
به طور كلى در موارد نسخ ، حكم هميشه از اول جنبه محدود و موقت داشته ، هر چند مردم از اين معنى احيانا آگاه نبوده و آن را هميشگى تصور مىكردند .
3 - آيا اين فضيلت بود ؟
بدون شك على ع در زمره ثروتمندان اصحاب پيامبر ص نبود ، زندگى ساده و زاهدانه اى داشت ، با اين حال براى احترام به اين حكم الهى در همان مدت كوتاه چند بار صدقه داد و مسائل ضرورى را از طريق نجوى با پيامبر ص در ميان نهاد ، و چنان كه گفتيم اين مساله در ميان مفسران و ارباب حديث مسلم