است .
ولى بعضى با قبول اين موضوع ، اصرار دارند فضيلت بودن آن را انكار كنند .
از جمله اينكه مىگويند اگر بزرگان صحابه اقدام به اين كار نكردند نيازى به آن نديدند ، و يا وقت كافى نداشتند ، يا فكر مىكردند مبادا باعث ناراحتى فقرا و وحشت اغنيا گردد ! بنا بر اين فضيلتى براى على ع محسوب يا موجب سلب فضيلتى از ديگران نمىگردد ! ( 1 ) .
ولى گويا آنها در متن آيه دوم دقت نكردهاند كه خداوند به عنوان سرزنش مىفرمايد : * ( أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْواكُمْ صَدَقاتٍ ) * « آيا از فقر ترسيديد و بخل كرديد كه قبل از نجوى صدقه اى نداديد » و حتى در ذيل آيه تعبير به توبه مىكند كه ظاهرا ناظر به همين معنى است ، از اين تعبير روشن مىشود كه اقدام بر صدقه و نجوى با پيامبر ص كار مطلوبى بوده است و گرنه سرزنش و توبه نداشت .
بدون شك جمعى از اصحاب سرشناس پيامبر ص قبل از اين ماجرا با پيامبر ص نجوى داشتند ، ( چون افراد عادى و دور افتاده كمتر اقدام به چنين كارى مىكردند ) ولى همين صحابه معروف بعد از دستور صدقه از اين كار خوددارى نمودند ، تنها كسى كه به اين دستور احترام گذارد و جامه عمل به آن پوشانيد على ع بود چه مىشود كه ما ظاهر آيات و رواياتى كه در اين زمينه است و در كتب مختلف اسلامى نقل شده بپذيريم و با احتمالات ضعيف و بى اساس يك واقعيت را ناديده نگيريم ، و با عبد اللَّه بن عمر كه اين فضيلت را همرديف با تزويج فاطمه ع و پرچمدارى روز فتح خيبر و برتر از « حمر النعم » قرار داده همصدا شويم ؟ !
هامش
( 1 ) به « تفسير فخر رازى » و « روح البيان » ذيل آيات مورد بحث مراجعه شود .