پيشوايان دين و شهيدان و عموم مسلمين ، و همچنين مصداقى است از اصل كلى « سوگوارى بر شهداى كربلا » و مانند آنها ، بىآنكه جزئيات و تفاصيل اين مراسم يك دستور خاص شرع تلقى شود ، بلكه صرفا به عنوان يك مصداق از آن اصل كلى انجام مىشود .
هر گاه در اين مراسم از حدود شرع تجاوز نشود و آلوده با گناه و خرافه اى نگردد مسلما مصداق « * ( ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللَّه ) * » و مصداق سنت حسنه است ، در غير اين صورت بدعت شوم و سنت سيئه اى خواهد بود .
به نظر مىرسد « رهبانيت » كه از ماده « رهبه » به معنى ترس از خدا گرفته شده در آغاز مصداقى از زهد و بىاعتنايى نسبت به دنيا بود ، ولى بعدا به تحريفهاى گسترده اى كشيده شد و اگر مىبينيم اسلام به شدت با اين رهبانيت مبارزه مىكند نيز به خاطر همين چهره نهايى آن است ، چنان كه در نكتهها شرح بيشترى به خواست خدا پيرامون آن خواهيم داد .
نكتهها :
1 - اسلام و رهبانيت
چنان كه گفتيم « رهبانيت » از ماده « رهبه » به معنى خوف و ترس است كه در اينجا خوف و ترس از خدا منظور است ، و به گفته راغب در مفردات ترسى است كه آميخته با پرهيز و اضطراب باشد و « ترهب » به معنى « تعبد » و عبادت كردن و « رهبانيت » به معنى شدت تعبد است .
آيه فوق را هر گونه تفسير كنيم نشان مىدهد كه نوعى رهبانيت مطلوب در ميان مسيحيان وجود داشت ، هر چند در آئين مسيح چنين دستور الزامى به آنها داده نشده بود ، ولى پيروان مسيح آن رهبانيت را از حد و مرز آن بيرون برده