ولى تفسير اول مشهورتر و از بعضى جهات مناسبتر است .
به هر حال از آيه فوق در مجموع چنين استفاده مىشود كه رهبانيت در آئين مسيح نبوده و پيروانش آن را بعد از او ابداع كردند ، ولى در آغاز نوعى زهدگرايى و از ابداعات نيك محسوب مىشد ، مانند بسيارى از مراسم و سنتهاى حسنه اى كه هم اكنون در ميان مردم رائج است ، و كسى نيز روى آن به عنوان تشريع و دستور خاص شرع تكيه نمىكند ، ولى اين سنت بعدا به انحراف گرائيد و آلوده با امورى مخالف فرمان الهى و حتى گناهان زشتى شد ، تعبير قرآن به جمله فما * ( رَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها ) * « حق آن را رعايت نكردند » دليل بر اين است كه اگر حق آن ادا مىشد سنت خوبى بود ، و تعبير آيه 82 مائده كه از « رهبانها » و « عالمان » مسيحيان راستين با نظر موافق و مثبت ياد مىكند نيز شاهد اين مدعا است ( دقت كنيد ) .
و هر گاه كلمه « رهبانيت » را « رافت و رحمت » بدانيم نيز شاهد ديگرى براى اين مدعى پيدا مىشود ، چرا كه همرديف رافت و رحمتى مىشود كه خداوند آن را به عنوان يك صفت پسنديده در قلوب آنها افكنده است .
كوتاه سخن اينكه اگر سنت حسنه اى در ميان مردم رائج شود كه اصول كلى آن ( مانند دستور زهد ) در آئين حق باشد ، و مردم آن سنت را به طور خاص به دستور الهى نسبت ندهند ، بلكه آن را مصداقى از مصاديق دستورات كلى بدانند ، و حق آن را ادا نمايند كار بدى نيست ، بدبختى آنجا شروع مىشود كه افراطها و تفريطها پيش آيد و آن را به سنت سيئه اى تبديل كند .
مثلا هم اكنون در ميان ما مراسمى براى عزادارى و سوگوارى و اعياد و وفاتهاى پيشوايان بزرگ دين ، و همچنين بزرگداشت شهيدان و عزيزانى كه از دست مىروند در روز شهادت و يا هفتمين و چهلمين و سالگرد آنها معمول است كه مصداقى است از دستورات كلى اسلام در مورد تعظيم شعائر ، و بزرگداشت
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 383
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٨٣