و از آن خارج نگردد ؟ امام ع در پاسخ فرمود : نه » . ( 1 )
توضيح اينكه : سياحتى كه در اين روايت از آن نهى شده چيزى همرديف رهبانيت يعنى يك نوع رهبانيت سيار بوده است ، به اين معنى كه بعضى از افراد بىآنكه خانه و زندگى براى خود تهيه كنند ، يا كسب و كارى داشته باشند ، به صورت جهانگردى بدون زاد و توشه ، دائما از نقطه اى به نقطه ديگر مىرفتند ، و با گرفتن كمك از مردم و گدايى زندگى مىكردند ، و آن را يك نوع زهد و ترك دنيا مىپنداشتند ، ولى اسلام هم رهبانيت ثابت را نفى كرده است و هم رهبانيت سيار را ، آرى از نظر تعليمات اسلام مهم آن است كه انسان در دل اجتماع وارسته و زاهد باشد نه در انزوا و بيگانگى از اجتماع !
2 - سرچشمه تاريخى رهبانيت
تواريخ موجود مسيحيت نشان مىدهد كه رهبانيت به صورت فعلى در قرون اول مسيحيت وجود نداشته ، و پيدايش آن را بعد از قرن سوم ميلادى ، هنگام ظهور امپراطورى رومى به نام « ديسيوس » و مبارزه شديد او با پيروان مسيح ع مىدانند ، آنها بر اثر شكست از اين امپراطور ( خونخوار ) به كوهها و بيابانها پناه بردند » ( 2 ) .
در روايات اسلامى نيز همين معنى به صورت دقيقترى از پيغمبر گرامى اسلام ع نقل شده كه روزى آن حضرت ص به « ابن مسعود » فرمود : « مىدانى رهبانيت از كجا پيدا شد » ؟ عرض كرد : خدا و پيامبرش آگاهترند ، فرمود :
بعد از عيسى ع جمعى از جباران ظهور كردند و مؤمنان سه مرتبه با آنها پيكار
هامش
( 1 ) بحار الانوار جلد 70 صفحه 119 حديث 10 .
( 2 ) « دائرة المعارف قرن بيستم » ماده « رهب » .