درست است كه آتش و درختان « آتشزنه » و « آتشگيره » مورد استفاده همگان است ، ولى چون مسافران براى دفع سرما و طبخ غذا مخصوصا در سفرهاى قديم به وسيله قافلهها بيش از همه محتاج به آن بودند روى آن تكيه شده است .
استفاده « اقوياء » از آتش نيز به خاطر گستردگى زندگى آنها روشن است ، مخصوصا اگر اين بحث را گسترش به جهان امروز دهيم كه چگونه حرارت ناشى از انواع آتشها دنياى صنعتى را به حركت در مىآورد ، و چرخهاى عظيم كارخانجات را به گردش وامىدارد كه اگر اين شعله عظيم ( كه همه از درختان است ، حتى آتشى كه از زغال سنگ و يا مواد نفتى گرفته مىشود آن هم نيز بلاواسطه يا بالواسطه به گياهان باز مىگردد ) روزى خاموش شود نه تنها چراغ تمدن كه چراغ زندگى انسانها نيز خاموش خواهد گشت .
بدون شك آتش يكى از مهمترين اكتشافات بشر است در حالى كه تمام نقش ايجاد در آن را آفرينش بر عهده گرفته ، و نقش انسان در آن بسيار ناچيز و بى ارزش است ، و نيز بدون شك از زمانى كه آتش كشف شد بشريت در مرحله تازه اى از تمدن خود گام نهاد .
آرى قرآن مجيد در همين يك جمله كوتاه به تمام اين حقايق به صورت سربسته اشاره كرده است .
اين نكته نيز قابل توجه است كه در آيه فوق نخست فايده معنوى آتش كه تذكر رستاخيز است مطرح شده ، و بعد فايده دنيوى آن ، چرا كه اولى اهميت بيشترى دارد بلكه اصل و اساس را تشكيل مىدهد .
در مورد ذكر اين نعمتهاى سه گانه ( دانههاى غذايى - آب - آتش ) ترتيبى رعايت شده كه يك ترتيب كاملا طبيعى است ، انسان نخست به سراغ دانههاى غذايى مىرود ، بعد آنها را با آب مىآميزد ، و سپس آن را با آتش طبخ و آماده براى تغذيه مىكند !
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 260
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٢٦٠