اين جمله ممكن است اشاره به همسران مؤمنان در اين دنيا باشد كه خداوند آفرينش تازه اى در قيامت به آنها مىدهد ، و همگى در نهايت جوانى و طراوت و جمال و كمال ظاهر و باطن وارد بهشت مىشوند كه طبيعت بهشت طبيعت تكامل و خروج از هر گونه نقص و عيب است .
و اگر منظور حوريان باشد خداوند آنها را آفرينش نوينى بخشيده به گونه اى كه هرگز گرد و غبار پيرى و ناتوانى بر دامان آنها نمىنشيند . ممكن است كه تعبير به انشاء ، اشاره به هر دو نيز بوده باشد .
سپس مىافزايد ما آنها را همگى بكر قرار داديم ، ( * ( فَجَعَلْناهُنَّ أَبْكاراً ) * ) و شايد اين وصف هميشه براى آنها باقى باشد ، چنان كه بسيارى از مفسران به آن تصريح كردهاند و در روايات نيز به آن اشاره شده ، يعنى با آميزش ، وضع آنها دگرگون نمىشود ( 1 ) .
و در اوصاف آنها باز مىافزايد : « آنان نسبت به همسرانشان ، عشق مىورزند و خوش سخن و فصيحند » ( * ( عُرُباً ) * ) .
« عرب » جمع « عروبة » ( بر وزن ضرورة ) به معنى زنى است كه وضع حالش حكايت از محبتش نسبت به همسر و مقام عفت و پاكيش مىكند ، زيرا « اعراب » ( بر وزن اظهار ) به همان معنى آشكار ساختن است ، اين واژه به معنى فصيح و خوش سخن بودن نيز مىآيد ، و ممكن است هر دو معنى در آيه جمع باشد .
وصف ديگرشان اينكه « آنها هم سن و سال با همسرانشان هستند و همگى در خوبى و جمال ظاهر و باطن همانندند و يك از يك بهتر » ( * ( أَتْراباً ) * ) .
هامش
( 1 ) روح المعانى جلد 27 صفحه 123 - ضمنا بايد توجه داشت كه اين حالت ، با فاء تفريع ، عطف بر آيه قبل شده است .