و تبذير اشتباه مىكنند ، و خست و تنگنظرى را با مساله زهد و پارسايى .
قرآن در آيات فوق ، و آيات سوره هود ، اين حقيقت را فاش بيان كرده كه پذيرايى از مهمان به طور گسترده و معقول هرگز مخالف شرع نيست ، بلكه چون پيامبرى دست به چنين كارى زده است دليل بر محبوبيت آن است ولى البته آن گونه پذيرايى كه شعاعش ديگران را هم در برگيرد ، آن چنان كه رسم افراد شريف سخاوتمند است .
خداوند هرگز بهره گيرى از مواهب زندگى را تحريم نكرده ، و داشتن اموال حلالى را همانند ابراهيم كه ديگران هم از آن بهره گيرند عيب نشمرده است .
ابراهيم ع با آن اموال سرشار هرگز از ياد خدا غافل نشد ، و هيچوقت دلبستگى اسارتگونه به آن نيافت ، و در هيچ زمان منافع آن را منحصر به خود نساخت .
قرآن در آيه 32 سوره اعراف مىگويد : قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّه الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِه وَالطَّيِّباتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا خالِصَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ : « بگو چه كسى زينتهاى خدا را كه براى بندگانش آفريده ، و روزيهاى پاكيزه را تحريم كرده است ؟
بگو : اينها در زندگى دنيا از آن كسانى است كه ايمان آوردهاند ( هر چند ديگران نيز با آنها مشاركت دارند ولى ) در قيامت خالص براى مؤمنان خواهد بود ، اين چنين آيات خود را براى كسانى كه آگاهند شرح مىدهيم » .
در اين زمينه بحث مشروحى در جلد ششم صفحه 150 به بعد - ذيل آيه 32 - اعراف آوردهايم .
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 350
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٥٠