تفسير : سوگند به طوفانها و ابرهاى بارانزا !
بعد از سوره « و الصافات » اين دومين سوره اى است كه با سوگندهاى مكرر آغاز مىشود ، سوگندهايى پر معنى و تفكر آفرين ، سوگندهايى بيدار - كننده و آگاهى بخش .
بسيارى ديگر از سورههاى قرآن كه به خواست خدا در بحثهاى آينده با آن رو به رو مىشويم چنين است ، و جالب اينكه اين سوگندها غالبا مقدمه اى است براى بيان مساله معاد ، جز در موارد معدودى كه با مساله توحيد و غير آن مربوط مىشود ، و نيز جالب اينكه محتواى اين سوگندها ربط خاصى با محتواى رستاخيز دارد ، و با ظرافت و زيبايى مخصوصى اين بحث مهم را از جوانب گوناگون تعقيب مىكند .
حقيقت اين است كه سوگندهاى قرآن كه تعداد آن زياد است يكى از چهرههاى اعجاز اين كتاب آسمانى و از زيباترين و درخشنده ترين فرازهاى آن است كه شرح هر كدام در جاى خود خواهد آمد .
در آغاز اين سوره خداوند به پنج موضوع مختلف سوگند ياد كرده است كه چهار مورد آن پشت سر هم و يك قسمت به صورت جداگانه آمده است .
نخست مىفرمايد : « سوگند به بادهايى كه ابرها را در آسمان به حركت در مىآورند و گرد و غبارها و بذر گياهان و نطفههاى گلها را در روى زمين به هر سو مىپراكند » ( * ( وَالذَّارِياتِ ذَرْواً ) * ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) « ذاريات » جمع « ذارية » به معنى بادهايى است كه اشياء را به پرواز در مىآورد .