2 - بلند كردن صدا در كنار قبر پيامبر ( ص )
جمعى از علماء و مفسران گفتهاند : آيات مورد بحث همانگونه كه از بلند كردن صدا نزد پيامبر ص در زمان حياتش منع مىكند ، بعد از وفاتش را نيز شامل مىشود » .
اگر منظور آنها شمول عبارت آيه است ، ظاهر آيه مخصوص زمان حيات رسول اللَّه ص است ، زيرا مىگويد : « صداى خود را برتر از صداى او نكنيد » و اين در حالى است كه پيامبر ص حيات جسمانى داشته باشد و سخن بگويد .
ولى اگر منظور مناط و فلسفه حكم است كه در اين گونه موارد روشن است و اهل عرف الغاى خصوصيت مىكنند ، تعميم مذكور بعيد به نظر نمىرسد ، زيرا مسلم است هدف در اينجا رعايت ادب و احترام نسبت به ساحت قدس پيامبر ص است ، بنا بر اين هر گاه بلند كردن صدا در كنار قبر پيامبر ص نوعى هتك و بى احترامى باشد بدون شك جائز نيست ، مگر اينكه به صورت اذان نماز ، يا تلاوت قرآن ، يا ايراد خطابه و امثال آن بوده باشد كه در اين گونه موارد ، نه در حيات پيامبر ص ممنوع است و نه در ممات او .
در حديثى در اصول كافى از امام باقر ع در باره ماجراى وفات امام حسن مجتبى ع و ممانعتى كه از سوى « عايشه » در زمينه دفن آن حضرت در جوار پيامبر ص به عمل آمد و سر و صداهايى كه بلند شد مىخوانيم : امام حسين ع به آيه « * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْواتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ ) * » . . .
استدلال فرمود ، و از رسول خدا ص اين جمله را نقل كرد :
ان اللَّه حرم من المؤمنين امواتا ما حرم منهم احياء :
« خداوند آنچه را از مؤمنان در حال حيات تحريم كرده در حال مماتشان نيز تحريم كرده است ( 2 ) .
هامش
( 1 ) « روح المعانى » جلد 26 صفحه 125 .
( 2 ) « اصول كافى » مطابق نقل « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 80 .