خطاب اختصاص به برجستهترين افراد مؤمنين موجود در آن زمان است ، آنگاه ارتباط بسائر مؤمنين كه در زمانهاى بعد مىآيند پيدا مىكند .
چنانچه ساير دستورات نيز چنين است كه خطاب بافراد موجود در زمان پيامبر يا امام عليه السّلام است و آيندگان را هم شامل مىشود اين تأويل بهتر است از آنكه بگوئيم منظور تمام مؤمنين است بدليل
وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا
آنچه بر ما نازل شده چون انزال دستورات واقعا و در ابتدا به پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم بوده و كسانى كه در خانه وحى بودهاند كه امر بتبليغ آنها شد و نيز بدليل اينكه همراه شده با اين قسمت و آنچه نازل كرديم بر ابراهيم و اسماعيل و ساير پيامبران .
همانطور كه در اين قسمت آيه آنهائى كه بر ايشان نازل شده انبيا هستند بايد در قسمت اول هم كسانى كه بر ايشان نازل مىشود نظير آنها باشند از قبيل ائمه و صديقين و ضمير « آمنوا » بمردم بر مىگردد از قريش و اهل كتاب و سايرين .
بنا بر تفسيرى كه امام عليه السّلام مىفرمايد آيه دلالت بر امامت و جلالت مقام آنها دارد و معيار در هدايت يافتن متابعت ائمه است و عقايد و اعمال و گفتار و هر كه مخالفت با آنها ورزد در يك قسمت از آنچه ذكر شد از شقاوتمندان و منافقين خواهد بود .
تفسير قمى : محمّد بن حمدان از حضرت صادق عليه السّلام در مورد آيه
إِذا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ
نقل كرد كه فرمود وقتى خداى يكتا را ياد مىكند با ولايت كسى كه امر بولايت او كرده كافر مىشويد اگر شريك او قرار دهد كسى را كه شايستگى ولايت ندارد و ايمان مىآوريد كه او داراى ولايت است .
توضيح : چون اعتقاد بامامت كسى كه از جانب خدا تعيين نشده مخالفت و كفر به خدا است به همين جهت در بيشتر اخبار آيات شرك به خدا در تفسير بطنى بشرك ولايت تفسير شده شبيه اين آيه در قرآن زياد است مانند :
أَنْ لا تَعْبُدُوا