در مناقب مينويسد : امت در مورد اين آيه دو نظريه دارند :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
يكى اين كه اولو الامر همان امامان ما هستند دوم اينكه فرماندهان سپاه هستند وقتى يكى از اين دو نظر باطل بود قطعا نظر دوم ثابت مىشود و گر نه حق از ميان امت خارج مىشود .
دليل بر اينكه اولو الامر ائمه ما هستند اينست كه ظاهر آيه مىرساند كه بايد در تمام كارها مطيع اولو الامر باشند .
زيرا خداوند طاعت اولو الامر را بعد از طاعت از خود و پيامبرش آورده و هم اينكه بطور مطلق و بدون قيد ذكر نموده و جهت مخصوصى را معين نكرده اگر اطاعت از يك جهت مىخواست بايد توضيح ميداد وقتى توضيح نداد معلوم مىشود اطاعت به طور كلى است وقتى اين مطلب ثابت شد امامت آنها نيز ثابت مىشود .
زيرا اطاعت از كسى پس از پيمبر واجب نيست به اين صورت مكر امام وقتى لازم باشد اطاعت اولو الامر بطور عموم بايد حتما معصوم باشند و گر نه منجر به اين مىشود كه خداوند دستور به كار زشت داده باشد وقتى ثابت شد كه آيه دلالت بر عصمت و عموم اطاعت مىكند باطل است كه بگوئيم اولو الامر فرماندهان سپاه و سرلشكران هستند چون آنها معصوم نيستند و اطاعت از آنها در مورد مخصوصى است .
بعضى گفتهاند منظور از اولو الامر علماى عامه هستند ، ايشان نيز در امور دينى اختلاف دارند اطاعت از يكى موجب مخالفت با ديگرى مىشود وقتى مؤمن يكى را اطاعت نمود با ديگرى مخالفت كرده خدا چنين دستورى نميدهد از آن گذشته خداوند اولو الامر را بصفتى مشخص كرده كه دلالت بر علم و فرماندهى هر دو مينمايد .
چنانچه در اين آيه ميفرمايد :
وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ
مسلم