آيه اين سوره سخن از غفلت مردم بى خبر مىگويد ، و به عنوان نقل قول از پيامبر ص در يك عبارت نفرين مانند ناراحتى او را از اينهمه غرور و غفلت منعكس مىكند و مىگويد : پيامبر بعد از مشاهده اينهمه اعراض و رويگردانى « عرض كرد پروردگار من ! به حق داورى فرما ، و اين گروه طغيانگر را طبق قانون عدالتت كيفر ده » ! ( * ( قالَ رَبِّ احْكُمْ بِالْحَقِّ ) * ) ( 1 ) .
در دومين جمله روى سخن را به مخالفان كرده و مىگويد : « پروردگار همه ما خداوند رحمان است ، و ما از پيشگاه مقدسش در برابر نسبتهاى ناروايى كه شما به او مىدهيد استمداد مىطلبيم » ( * ( وَرَبُّنَا الرَّحْمنُ الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ ) * ) .
در حقيقت با كلمه « ربنا » آنها را به اين واقعيت توجه مىدهد كه ما همه مربوب و مخلوقيم و او خالق و پروردگار همه ما است .
تعبير به « الرحمن » كه اشاره به رحمت عامه پروردگار است به آنها گوشزد مىكند كه سر تا پاى وجود شما را رحمت الهى فرا گرفته چرا لحظه اى در آفريننده اينهمه نعمت و رحمت نمىانديشيد ؟
و تعبير « * ( الْمُسْتَعانُ عَلى ما تَصِفُونَ ) * » به آنها اخطار مىكند كه گمان نكنيد ما در برابر انبوه جمعيت شما تنها هستيم ، و تصور نكنيد اينهمه تهمت و دروغ و نسبتهاى نارواى شما چه در مورد ذات پاك خدا ، و چه در برابر ما ، بدون پاسخ خواهد ماند ، نه ، هرگز كه تكيه گاه همه ما او است ، و او قادر است از بندگان مؤمن خود در برابر هر گونه دروغ و تهمت دفاع كند .
« پايان سوره انبياء »
هامش
( 1 ) بدون شك ، حكم خداوند همه بر طبق حق است ، بنا بر اين ذكر كلمه « بالحق » در اينجا جنبه توضيح دارد .