پروردگار است ، يعنى با اينكه خدا از ديدهها پنهان است آنها به دليل عقل ، به او ايمان آوردهاند ، و در برابر ذات پاكش احساس مسئوليت مىكنند .
ديگر اينكه پرهيزكاران تنها در اجتماع و ميان جامعه ، ترس از خدا ندارند ، بلكه در خلوتگاهها نيز او را حاضر و ناظر مىدانند .
قابل توجه اينكه در برابر خداوند تعبير به « خشيت » ، و در مورد قيامت تعبير به « اشفاق » شده ، اين دو واژه گرچه هر دو به معنى ترس است ، ولى به گفته « راغب » در كتاب مفردات « خشيت » در جايى گفته مىشود كه ترس آميخته با احترام و تعظيم باشد ، همانند ترسى كه يك فرزند ، از پدر بزرگوارش دارد ، بنا بر اين پرهيزكاران ، ترسشان از خدا توأم است با معرفت :
و اما واژه « اشفاق » به معنى توجه و علاقه توأم با بيم است ، مثلا اين تعبير گاه در مورد فرزندان يا دوستان به كار مىرود كه انسان به آنها علاقه دارد ولى در عين حال از اينكه در معرض آفات و گزند هستند بيمناك است .
در واقع پرهيزكاران به روز قيامت بسيار علاقمندند چون كانون پاداش و رحمت الهى است اما با اين حال از حساب و كتاب خدا نيز بيمناكند .
البته گاهى اين دو كلمه نيز به يك معنى استعمال شده است .
آخرين آيه مورد بحث ، قرآن را در مقايسه با كتب پيشين قرار داده ، مىگويد : « اين ذكر مباركى است كه ما بر شما نازل كرديم » ( * ( وَهذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناه ) * ) .
« آيا شما آن را انكار مىكنيد » ( * ( أَ فَأَنْتُمْ لَه مُنْكِرُونَ ) * ) .
انكار چرا ؟ اينكه ذكر است و مايه بيدارى و آگاهى و يادآورى شما است ، اينكه كانون بركت است و خير دنيا و آخرت در آن مىباشد ، و سرچشمه همه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 425
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٤٢٥