[ سوره الأنبياء ‹ 21 › : آيات 46 تا 47 ]
وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ ‹ 46 › وَنَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَإِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها وَكَفى بِنا حاسِبِينَ ‹ 47 ›
ترجمه :
46 - اگر كمترين عذاب پروردگارت آنها را لمس كند فريادشان بلند مىشود اى واى ما همگى ستمگر بوديم .
47 - ما ترازوهاى عدل را در روز قيامت نصب مىكنيم ، لذا به هيچكس كمترين ستمى نمىشود ، و اگر به مقدار سنگينى يك دانه خردل ( كار نيك و بدى باشد ) ما آن را حاضر مىكنيم ، و كافى است كه ما حساب كننده باشيم .
تفسير : ترازوهاى عدل در قيامت
به دنبال آيات گذشته كه حالت غرور و بيخبرى افراد بىايمان را منعكس مىكرد در نخستين آيه مورد بحث مىگويد : « اين بيخبران مغرور كه در حالت نعمت و آرامش هرگز خدا را بنده نيستند اگر گوشه كوچك و ناچيزى از عذاب پروردگارت دامنشان را بگيرد چنان متوحش مىشوند كه فرياد مىزنند اى واى بر ما ! ما همگى ظالم و ستمگر بوديم » ! ( * ( وَلَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ ) * ) .
به گفته مفسران و ارباب لغت ، واژه « نفحه » به معنى چيز كم ، يا نسيم