آوردهاند و با تخلف از جهاد و دلسرد كردن بعضى از مجاهدان به هدفى رسيدهاند ، قهقهه سر مىدهند و بسيار مىخندند ، همانگونه كه همه منافقان در هر عصر و زمان چنينند .
ولى قرآن به آنها اخطار مىكند كه « بايد كم بخندند و بسيار بگريند » ( * ( فَلْيَضْحَكُوا قَلِيلًا وَلْيَبْكُوا كَثِيراً ) * ) .
گريه براى آينده تاريكى كه در پيش دارند ، گريه براى مجازاتهاى دردناكى كه در انتظار آنها است ، گريه به خاطر اينكه همه پلهاى بازگشت را پشت سر خود ويران ساختهاند ، و بالآخره گريه براى اينكه اينهمه استعداد و سرمايه عمر را از دست داده و رسوايى و تيره روزى و بدبختى براى خود خريدهاند .
و در آخر آيه مىفرمايد : « اين جزاى اعمالى است كه آنها انجام مىدادند » ( * ( جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ) * ) .
از آنچه گفتيم روشن شد كه منظور اين است اين گروه بايد در اين جهان كم بخندند و بيشتر گريه كنند ، زيرا مجازاتهاى دردناكى در پيش دارند كه اگر از آن آگاه شوند بسيار گريه خواهند كرد و كمتر مىخندند .
ولى گروهى از مفسران احتمال ديگرى در معنى اين جمله دادهاند و آن اينكه : اينها هر قدر بخندند با توجه به عمر كوتاه دنيا خنده آنان كم خواهد بود ، و در آخرت آن قدر بايد گريه كنند كه گريههاى دنيا در برابر آن ناچيز است .
ولى تفسير اول با ظاهر آيه و تعبيرات مشابه آن كه در گفتهها و نوشتهها مىآيد سازگارتر است ، بخصوص اينكه لازمه تفسير دوم اين است كه صيغه امر به معنى اخبار بوده باشد و اين بر خلاف ظاهر است .
حديث معروفى كه بسيارى از مفسران از پيامبر ص نقل كردهاند كه
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 64
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٦٤