دليل انتخاب اين نظر آن است كه بنى اسرائيل ، بيشتر نفراتشان ايمان آوردند ، و اين متناسب با تعبير « * ( ذُرِّيَّةٌ مِنْ قَوْمِه ) * » نيست ، زيرا اين گروه كوچكى را مىرساند .
ولى بعضى ديگر معتقدند كه اين گروه از بنى اسرائيل بودند ، و ضمير به موسى بر مىگردد ، چرا كه قبل از آن نام موسى ذكر شده ، و طبق قواعد ادبى ضمير بايد به او باز گردد .
شك نيست كه معنى دوم با ظاهر آيه موافقتر است ، شاهد ديگرى كه آن را تاييد مىكند آيه بعد است كه مىگويد : * ( وَقالَ مُوسى يا قَوْمِ ) * . . . ( موسى به گروه مؤمنان گفت اى قوم من . . . ) يعنى مؤمنان را به عنوان قوم من خطاب مىكند .
تنها ايرادى كه ممكن است بر اين تفسير بماند ، اين است كه تمام بنى اسرائيل به موسى ايمان آوردند نه گروه كوچكى .
ولى با توجه به يك نكته اين ايراد قابل دفع است ، چرا كه مىدانيم در هر انقلابى نخستين گروهى كه به آن جذب مىشوند ، جوانان هستند ، گذشته از اينكه قلبهايى پاكتر و افكارى دست نخورده دارند ، شور و جوشش انقلابى در آنها بيشتر است ، به علاوه وابستگيهاى مادى كه بزرگسالان را به محافظه كارى و ملاحظات مختلف دعوت مىكند در آنها نيست ، نه مال و ثروتى دارند كه از ضايع شدن آن بترسند ، و نه پست و مقامى ، كه از به خطر افتادنش وحشت كنند ! بنا بر اين طبيعى است كه اين گروه بسيار زود جلب و جذب به موسى بشوند ، و تعبير « ذريه » بسيار با اين معنى متناسب است .
به علاوه بزرگسالانى هم بعدا به اين گروه ملحق شدند به خاطر اينكه نقشى در جامعه آن روز نداشتند و ضعيف و ناتوان بودند ، اين تعبير - چنان كه از ابن عباس نقل شده - در مورد آنان چندان بعيد نيست ، درست مثل اين است
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 366
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٣٦٦