[ سوره التوبة ‹ 9 › : آيات 113 تا 114 ]
ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كانُوا أُولِي قُرْبى مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحابُ الْجَحِيمِ ‹ 113 › وَما كانَ اسْتِغْفارُ إِبْراهِيمَ لأَبِيه إِلَّا عَنْ مَوْعِدَةٍ وَعَدَها إِيَّاه فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَه أَنَّه عَدُوٌّ لِلَّه تَبَرَّأَ مِنْه إِنَّ إِبْراهِيمَ لأَوَّاه حَلِيمٌ ‹ 114 ›
ترجمه :
113 - براى پيامبر ( ص ) و مومنان شايسته نبود كه براى مشركان ( از خداوند ) طلب آمرزش كنند ، هر چند از نزديكانشان باشند ، پس از آنكه بر آنها روشن شد كه اين گروه اصحاب دوزخند .
114 - و استغفار ابراهيم براى پدرش ( عمويش آزر ) فقط بخاطر وعده اى بود كه به او داده بود ( تا وى را به سوى ايمان جذب كند ) اما هنگامى كه براى او روشن شد كه وى دشمن خدا است از او بيزارى جست ، چرا كه ابراهيم مهربان و بردبار بود .
شان نزول :
در تفسير مجمع البيان روايتى به اين مضمون در شان نزول آيات فوق نقل شده است كه گروهى از مسلمانان به پيامبر اسلام مىگفتند : آيا براى پدران ما كه در عصر جاهليت از دنيا رفتند طلب آمرزش نمىكنى ؟ آيات فوق نازل شد و به همه آنها اخطار كرد كه هيچ كس حق ندارد براى مشركان استغفار نمايد .
در شان نزول اين آيات مطالب ديگرى نيز گفته شده است كه پس از پايان تفسير آيه خواهد آمد .