و در پايان آيه مىگويد : « آنها جز به خودشان نيرنگ نمىزنند ولى نمىفهمند و متوجه نيستند » ( * ( وَما يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ وَما يَشْعُرُونَ ) * ) .
چه نيرنگ و فريبى از اين بالاتر كه سرمايههاى وجود خود اعم از فكر و هوش و ابتكار و عمر و وقت و مال خويش را در مسيرى به كار مىگيرند كه نه تنها سودى به حال آنها ندارد بلكه پشتشان را از بار مسئوليت و گناه سنگين مىسازد ، در حالى كه فكر مىكنند به پيروزيهايى رسيدهاند ! ضمنا از اين آيه به خوبى استفاده مىشود كه مفاسد و بدبختيهايى كه دامن اجتماعات را مىگيرد از بزرگترها و سردمداران اقوام سرچشمه مىگيرد و آنها هستند كه با انواع حيله و نيرنگها راه خدا را دگرگون ساخته و چهره حق را بر مردم مىپوشانند .
[ سوره الأنعام ‹ 6 › : آيه 124 ]
وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّه اللَّه أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَه سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّه وَعَذابٌ شَدِيدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ ‹ 124 ›
ترجمه :
124 - و هنگامى كه آيه اى براى آنها بيايد مىگويند ما هرگز ايمان نمىآوريم مگر اينكه همانند چيزى كه به پيامبران خدا داده شده است به ما هم داده شود ، خداوند آگاهتر است كه رسالت خويش را كجا قرار دهد به زودى كسانى كه مرتكب گناه شدند ( و براى حفظ موقعيت خود مردم را از راه حق منحرف ساختند ) گرفتار حقارت در پيشگاه خدا و عذاب شديد در مقابل مكر ( و فريب و نيرنگى ) كه داشتند ، مىشوند .